Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ Η ΠΟΛΗ ΝΑ ΤΟΥΡΚΕΨΗ

Η Λαϊκή μούσα θρηνεί για την άλωση της Πόλης: "Πάψετε το Χερουβικό, κι ας χαμηλώσουν τ' Άγια γιατί είναι θέλημα Θεού, η Πόλη να τουρκέψη". "Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες". Αλλά το γενναίο φρόνημα του έθνους με αισιοδοξία δηλώνει: "Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα' ναι". Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και
λύπη, Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.
Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία, το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους. Τις το 'πεν; Τις το μήνυσε; Πότε 'λθεν το μαντάτο; Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδου και κάτεργον το υπάντησε, στέκει και αναρωτά το: -"Καράβιν, πόθεν έρκεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;" -"Ερκομαι ακ τα' ανάθεμα κι εκ το βαρύν το σκότος, ακ την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην απέ την Πόλην έρχομαι την αστραποκαμένην. Εγώ γομάριν Δε βαστώ, αμέ μαντάτα φέρνω κακά δια τους χριστιανούς, πικρά και δολωμένα." (δημοτικό, απόσπασμα).



Παραδοσιακοί και θαυμαστοί θρύλοι, αναπτύχθηκαν γύρω από την άλωση της Πόλης, για να θρέψουν τις ελπίδες και το θάρρος του εθνους επί αιώνες. "ΠΑλι με ΧρΟνουΣ και καιροΥΣ" Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους, ένα πουλί ανέλαβε να πάει ένα γραπτό μήνυμα στην Τραπεζούντα στην Χριστιανική Αυτοκρατορία του Ποντου για την Άλωση της Πόλης. Μόλις έφτασε εκεί πήγε κατευθείαν στη Μητρόπολη που λειτουργούσε ο Πατριάρχης και άφησε το χαρτί με το μήνυμα πάνω στην Άγια Τράπεζα. Κανείς δεν τολμούσε να πάει να διαβάσει το μήνυμα. Τότε πήγε ένα παλλικάρι, γιός μιας χήρας, και διάβασε το άσχημο μαντάτο "Πάρθεν η Πόλη, Πάρθεν η Ρωμανία". Το εκκλησίασμα και ο Πατριάρχης άρχισαν τον θρήνο, αλλά ο νέος τους απάντησε "Κι αν η Πόλη έπεσε, κι αν πάρθεν η Ρωμανία, πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα' ναι". Πάρθεν η Ρωμανία Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλην ουδέ στ' αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια, επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί' τον κάστρον. Εσείξεν τ' έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον, εσείξεν τ' άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον, Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ' ο μητροπολίτης έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει. Σίτ' αναγνώθ' σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν. "Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία!" Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται, -Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι -Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία 'πάρθεν. -Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο. (Δημοτικό τραγούδι του Πόντου).



"ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ". Οι περισσότεροι τοπικοί θρύλοι για την άλωση της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε ένα σημείο: όλοι δείχνουν ότι ο χρόνος σταμάτησε με την κατάληψη της ιερής πόλης της Ορθοδοξίας από τους άπιστους Τούρκους και ότι η τάξη στον κόσμο θα επανέλθει με την ανακατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Έλληνες. Έτσι, και στην Ήπειρο υπάρχει μιααντίστοιχη λαϊκή δοξασία. Συγκεκριμένα, ένα πουλί φέρνει την αναγγελία της πτώσης της Πόλης σε μια ομάδα βοσκών που εκείνη τη στιγμή ποτίζουν τα κοπάδια τους σε ένα ποτάμι, Ο θρύλος λέει ότι στο άκουσμα της φοβερής είδησης τα νερά του ποταμίου σταμάτησαν να κυλάνε, αφού και το φυσικό στοιχείο θεώρησε ότι η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν κάτι το ανήκουστο. Το ποτάμι θα συνεχίσει και πάλι να κυλάει, μόλις απελευθερωθεί η Πόλη, συνεχίζει ο λαϊκός θρύλος...
"ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥ". Κάποιος καλόγερος είχε ψαρέψει σε ένα ποτάμι ψάρια και τα τηγάνιζε κοντά στην όχθη του ποταμού. Τη στιγμή εκείνη ακούστηκε από ένα πουλί το μήνυμα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους Τούρκους. Ο καλόγερος σάστισε και αμέσως τα μισοτηγανισμένα ψάρια πήδησαν από το τηγάνι και ξαναβρέθηκαν στο ποτάμι. Εκεί ζουν αιώνια μέχρι τη στιγμή της απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, οπότε και θα ξαναβγούν για να συνεχιστεί το τηγάνισμα τους.

"Ο Πύργος της Βασιλοπούλας". Στα κάστρα του Διδυμότειχου ένας κυκλικός πύργος, ο ψηλότερος ονομάζεται "πύργος της βασιλοπούλας". Η παράδοση λέει πως κάποτε ο βασιλιάς διασκέδαζε κυνηγώντας και στη θέση του άφησε την κόρη του. Όταν τον ειδοποίησαν ότι έρχονται οι Τούρκοι είχε τόση εμπιστοσύνη στην οχυρότητα του κάστρου ώστε είπε: "αν σηκωθεί από τη χύτρα ο κόκορας και λαλήσει, θα πιστέψω ότι κυριεύτηκε η πόλη.". Οι Τούρκοι όμως χρησιμοποίησαν δόλο και έδειξαν το χρυσοκέντητο μαντήλι του βασιλιά στην κόρη του. Αυτή μόλις το είδε, τους παρέδωσε το κλειδί του κάστρου κι έγινε αιτία της άλωσης. Όταν κατάλαβε πως την ξεγέλασαν, δεν άντεξε την ντροπή και αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον πύργο. Από τότε ο πύργος λέγεται της βασιλοπούλας.

300" height="300">

"0I ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ". Έναν από τους πύργους των τειχών της Πόλης τον υπεράσπιζαν τρία αδέρφια, άρχοντες Κρητικοί που πολεμούσαν με το μέρος των Βενετών (η Κρήτη τότε ήταν κάτω από την κυριαρχία των Βενετών). Μετά την πτώση της πόλης τα τρία αδέρφια και οι άντρες τους εξακολουθούσαν να πολεμούν και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες τους οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν τον πύργο. Για το περιστατικό αυτό ενημερώθηκε ο Σουλτάνος και εντυπωσιάστηκε από την παλικαριά τους. Αποφάσισε, λοιπόν, να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια από τον πύργο και να πάρουν ένα καράβι με τους άντρες τους και να γυρίσουν στην Κρήτη. Πραγματικά η πρόταση του έγινε δεκτή με τη σκέψη ότι έπρεπε να μείνουν ζωντανοί για να πολεμήσουν να ξαναπάρουν τη Βασιλεύουσα πίσω από τους απίστους. Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους. Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες. Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.

από το troktiko

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

ΕΛΕΝΑ ΣΟΥΛΙΩΤΗ

Έλενα Σουλιώτη 1943 - 2004

Ελληνίδα σοπράνο με μικρή, αλλά σημαντική καριέρα στο χώρο του λυρικού θεάτρου. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 - 5 - 1943.

Σε ηλικία πέντε ετών, η οικογένειά της μετακομίζει στην Αργεντινή και το Μπουένος Άιρες, όπου η νεαρή Έλενα λαμβάνει τα πρώτα της μουσικά μαθήματα. Το 1962 ταξιδεύει στο Μιλάνο για να συνεχίσει τις σπουδές της. Η Ιταλία θα γίνει η τρίτη της πατρίδα και η χώρα που θα τις ανοίξει διάπλατα το δρόμο στην επιτυχία.

Το 1964 και σε ηλικία 21 ετών πραγματοποιεί θριαμβευτικό ντεμπούτο στη Νάπολη. Συμμετέχει στην παράσταση της όπερας του Πιέτρο Μασκάνι «Καβαλερία Ρουστικάνα» και αποθεώνεται στο ρόλο της «Σαντούτσα». Οι κριτικοί δεν διστάζουν να την αποκαλέσουν «νέα Κάλας».



Την επόμενη δεκαετία η Σουλιώτη θα διαγράψει μια λαμπρή πορεία στο λυρικό θέατρο. Εκτός της «Σαντούτσα» θα βάλει τη σφραγίδα της στους ρόλους της «Αμπιγκαίλε» (Ναμπούκο) και της «Λουίζας Μίλλερ» και οι δύο από όπερες του Βέρντι. Σημαντική είναι και η δισκογραφική της καριέρα, με ηχογραφήσεις που άφησαν εποχή και έγιναν μπεστ-σέλερ.

Όμως η κακή διαχείριση της υπέροχης φωνής της προκάλεσε τη μετεωρική πτώση της καριέρας της. Ήταν το 1972, όταν το κοινό του Κόβεντ Γκάρντεν την αποδοκίμασε έντονα στο δύσκολο και απαιτητικό ρόλο της «Αμπιγκαίλε». Ένα ρόλο, που η μεγάλη Μαρία Κάλας απέφευγε, όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Το μεγάλο λάθος της Σουλιώτη είναι ότι ερμήνευσε απαιτητικούς ρόλους σε νεαρή ηλικία, χωρίς να περιμένει τη φυσική ωρίμανση της φωνής της. Αποτέλεσμα να τη φθείρει ανεπανόρθωτα και το 1974 να είναι μια μέτρια αοιδός. Τον ίδιο χρόνο έβαλε ουσιαστικά τέλος στη σύντομη, αλλά λαμπρή καριέρα της.

Η Έλενα Σουλιώτη πέθανε στη Φλωρεντία, στις 4 - 12 - 2004.


Η ΑΘΗΝΑ ΣΤΑ ΜΩΒ...


Κατεβείτε!
Μπλε γραμμή, πράσινη γραμμή, ποδαράτοι απ' την Ερμού.
Τους Μάηδες η Αθηνάς είναι μαγική: ο ουρανός της κατακλυσμένος από μωβ άνθη, γεμάτα τα κλαδιά και τα πεζοδρόμια.
Το πανέμορφο αυτό δέντρο μαζεύει τα χειμωνιάτικα του φύλλα και πριν καλοκαιριάσει φτάνει σε οργιώδη ανθοφορία, σκορπώντας μωβ καμπανούλες.
Δυσκολεύτηκα αλλά βρήκα και το όνομά του: Γιαρακάντα!
Παράξενο, πρωτάκουστο, σπάνιο, χαρίζει κάτω απ' τα κλαδιά του την καλύτερη εν Αθήναις βόλτα.





από το alero

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

ΤΡΙΑΔΙ - ΣΠΥΡΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ

Ευχαριστούμε θερμά τον φίλο του ιστολογίου μας GS , ο οποίος μας απέστειλε το παρακάτω ηχητικό για τον Σπύρο Περιστέρη.

ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ, ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΩ ΗΧΗΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ (ΠΑΡΕΚΒΟΛΗ ΑΝ ΔΕΝ ΑΠΑΤΩΜΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΧΕΤΙΚΟΣ ΟΡΟΣ) ΧΕΡΟΥΒΙΚΟΥ ΥΜΝΟΥ («…ΤΡΙΑΔΙ…»), ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ (ΑΠΟ ΤΟ 1982 ΠΕΡΙΠΟΥ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ) ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ 1986 (Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥΣΕ ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΟ ΜΕΤΡΟ) , ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΥΧΗ ΑΠΑΘΑΝΑΤΙΣΑ.

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ !