Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

ΓΙ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ... ΓΙ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ... ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Ακριβώς πάνω στην αλλαγή του χρόνου, λίγες ώρες μας χωρίζουν από τη στιγμή που στα ημερολόγια, στα ρολόγια, στα κάθε είδους έγγραφα θα θα προστίθεται ένα ακόμη έτος. Μια καθ'έτος προσφορά, κάτι σαν φόρο τιμής στην αλλαγή του "γέρου χρόνου" και την γεμάτη υποσχέσης προσμονή του νέου.
Ευχόμενος υγιεία και κάθε καλό σε όλους, αντιγράφω με κάθε σεβασμό, τη σημερινή ανάρτηση του π. Λύβιου από το δικό του ιστιοχώρο, με τίτλο " ο νεκρός" με το ρολόι.



* Το κείμενο αφιερώνεται στην συγγραφέα Σοφία Κουβανίδου για ότι μου πρόσφερε...

Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί όλη αυτή η νευρωτική σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με τον χρόνο. Γιατί η ζωή του, έχει γεμίσει με χιλιάδες ρολόγια, δείχτες, αριθμούς, χρονόμετρα, δευτερόλεπτα, λεπτά και ώρες; Παντού ρολόγια. Παντού ημερολόγια. Λατρεία του χρόνου, δουλεία στο χρόνο, εκείνου που φεύγει εκείνου που έρχεται, εκείνου που δυναστεύει την ζωή μας.
Και μέσα σε όλα αυτά, θυμάμαι μια συγκλονιστική εικόνα πριν μερικά χρόνια που με είχε πραγματικά σημαδέψει με την ρεαλιστικότητας της.
Είχε χτυπήσει το τηλέφωνο, μέρες γιορτινές ήταν, και μου ανακοίνωσαν ότι ένας πολύ χαριτωμένος άνθρωπος της εκκλησιαστικής κοινότητας μας, είχε κοιμηθεί. Είχε φύγει, εάν είχε φύγει, από την παρούσα διαδικασία εξέλιξης και μεταμόρφωσης. Πήρα το πετραχήλι μου και ανηφόρισα στο σπίτι του. Χαιρέτισα την γυναίκα του, τις κόρες του και τα εγγόνια του και πορεύθηκα στο δωμάτιο που τον είχαν αφήσει παρέα με το κειμηλιακό εικόνισμα της οικογένειας, το καντηλάκι, το λιβάνι που μοσχοβολούσε, κάποια λουλούδια από τον κήπο του –βλέπεις ακόμη δεν είχε έρθει το γραφείο τελετών να παραμορφώσει την ιερότητα της κοίμησης ενός ανθρώπου- και γύρω γύρω όλα τα αντικείμενα του σπιτιού που τόσα χρόνια είχαν συμπρωταγωνίστησει στο σενάριο της καθημερινότητας του.
Δεν ξέρω πως και γιατί, για κάποιο διάστημα μείναμε οι δυο μας στο δωμάτιο. Εγώ υποτιθέμενος ζωντανός και εκείνος υποτιθέμενος «νεκρός». Γιατί στο τώρα που ζούμε όλα είναι υποθέσεις «βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον• ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην». Α΄Κορινθίους 13:12
Έτσι σιώπησα και φορώντας το πετραχήλι άρχισα να προσεύχομαι και να διαβάζω τις συλλαβές της σιωπής, την κίνηση της ακινησίας, την ηρεμία του προσώπου, ώσπου κάποια στιγμή το μάτι μου πέφτει πάνω στο χέρι του και συγκεκριμένα στο καρπό του. Μια ιδιαίτερη έκπληξη παγώνει την ανάσα μου. Φοράει ρολόι. Νεκρός με ρολόι. Οι δείχτες γύριζαν, τα λεπτά μετρούσαν, οι ώρες διαδεχόταν η μια την άλλη σε αλληλουχία ενός συμφωνημένου ψέματος(ημερολόγιο, ωρολόγιο) αν και εκείνος δεν φαινόταν να πολυενδιαφέρεται πλέον. Το ρολόι όμως κατέγραφε, χτυπούσε, ηχούσε, μετρώντας όμως τι; Τι πλέον; Τι νόημα μπορεί να έχει ένα ρολόι στο χέρι ενός πεθαμένου ανθρώπου. Πιο χρόνο πλέον μετράει. Ποιες στιγμές καταγράφει. Ποιον βίο σημαδεύει με τα χτυπήματα του.
Για έναν «νεκρό» ο χρόνος είναι νεκρός. Για ένα «ζωντανό» είναι ψευδαίσθηση, γιατί στην ουσία δεν υπάρχει. Εμείς τον φτιάξαμε και τον συμφωνήσαμε, για να περιορίζουμε την ζωή μας. Για να βάζουμε σε πρόγραμμα την μόνη απρογραμμάτιστη πραγματικότητα, την ύπαρξη. Το μέγα θαύμα της ζωής, της ύπαρξης θελήσαμε να το μετρήσουμε. Να το ορίσουμε, να το περιορίσουμε, να βάλουμε αριθμούς στο άπειρο. Να δεσμεύσουμε την ελευθερία μας για μια ακόμη φορά κατηγοριοποιώντας την, σε παρελθόν, σε παρόν, σε μέλλον.
Ετσι η ζωή και ο άνθρωπος διασπάστηκαν. Ο άνθρωπος χάθηκε από το διαρκές παρόν, το τώρα της ζωής, του υπάρχω στην στιγμή, και όχι στο παρελθόν ή στο μέλλον μου.
Πόσοι άνθρωποι δεν υπέφεραν και δεν υποφέρουν χαμένοι στις ενοχές του παρελθόντος. Χαμένοι στο άγχος, την αγωνία και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Χαμένοι στις σκιές της ύπαρξης.
Εάν η ζωή έχει κάποιο νόημα, αυτό είναι στο τώρα. Είναι στο σήμερα. Είναι στην αναπνοή και την εκπνοή της στιγμής.
Το παρελθόν είναι ένα πτώμα. Μια απειλητική σκιά που την αφήνουμε να μας κυνηγά. Το μέλλον είναι μια ψευδαίσθηση. Ένα παιγνίδι του νου μας. Μονάχα το τώρα της ύπαρξης υπάρχει. Ο Χριστός πάνω στο Σταυρό λέει στο ληστή «Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω» Λουκάς 23/κγ΄ 43. Σήμερα, τώρα, θα είμαστε μαζί.



αποσπάσματα από την Δοξολογία για το νέο έτος που γίνεται στη Μητρόπολη (1997) .
Αυτή ήταν και η τελευταία Δοξολογία Πρωτοχρονιάς για τον Σπύρο Περιστέρη.

Ο ορισμός της ζωής σε χθες, σήμερα, αύριο, είναι τυραννία. Τυραννία για την ζωή, τον άνθρωπο. Είναι τυραννία του προγραμματισμού. Της μεθόδου, του σχεδίου, του ρολογιού που χτυπάει απειλητικά και σου μετράει, σου τρώει την ζωή. Τυραννία γιατί πρέπει να γιορτάζεις συγκεκριμένες μέρες αντί για κάθε μέρα. Να αγοράζεις και να καταναλώνεις. Να δουλεύεις για τον χρόνο, τον χρόνο του κέρδους. Να σκιάζεις την ζωή σου με τις ενοχές του παρελθόντος και την αγωνία του μέλλοντος. Αυτό όμως δεν είναι ζωή ελευθερίας, αλλά δουλείας και υποταγής στον χρόνο, στο σύστημα αξιών ενός πολιτισμού πτωτικού και απάνθρωπου, που μισεί την ομορφιά και την ελευθερία της ζωής.
Ας ζήσουμε το τώρα της γιορτής που δεν είναι ο καινούργιος χρόνος αλλά η ίδια η ύπαρξη. Η ζωή που φέρουμε, που είμαστε. Γιατί ο «νεκρός» φίλος της ιστορίας μας, μετά από χρόνια που χρειάστηκε να ανοίξουμε το μνήμα του για να αποθέσουμε την γλυκύτατη σύζυγο του, δεν φορούσε πια ρολόι. Εκείνος έλειπε και το ρολόι μοναχικό είχε μείνει εδώ. Το έπιασα, το κοίταξα και ακόμη χτυπούσε…. όμως εκείνος δεν το είχε πλέον ανάγκη, ο χρόνος δεν είχε καμία πλέον σημασία στο τώρα της νέας του ύπαρξης….

Να ζείτε - Χρόνια πολλά και καλά!!!!

π. Λίβυος
Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2009

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΜΑΧΗ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗΣ.

Έχασε πρίν λίγη ώρα τη μάχη με τη ζωή ο Νίκος Κακαουνάκης, ένας από τους πολλούς "επώνυμους" θαυμαστές του Σπύρου Περιστέρη.
Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, άκουγε τη Μητρόπολη και θαύμαζε τον τρόπο ερμηνείας του Περιστέρη.

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Ο...ΧΟΡΑΡΧΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΤΖΕΛΛΑΣ...(2)

Πάσα πνοή, στιχηρά των Αίνων και ο "και νύν" της εορτής των Χριστουγέννων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΩΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ


Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ Τίκας ψάλλοντας τις καταβασίες και την Θ' ωδή του κανόνος των Χριστουγέννων.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ Ε.ΛΙΝΑΡΔΑΚΗ

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

ΒΗΘΛΕΕΜ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥ...

Τα ιδιόμελα της α' ώρας της παραμονής των Χριστουγέννων όπως ψάλλονται στη Μητρόπολη.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Ο...ΧΟΡΑΡΧΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΤΖΕΛΛΑΣ...

Ένα μικρό απόσπασμα από το αφιέρωμα στη θρησκευτική μουσική που πραγματοποιήθηκε μέσα της δεκαετίας του 1980 στο Παλέρμο της Ιταλίας.

Στη συνάντηση αυτή, συμμετείχαν μέλη της χορωδίας της Μητροπόλεως Αθηνών, τα οποία διηύθυνε ο Λαμπαδάριος Ευάγγελος Τζελλάς με την μαεστρία αλλά και το μπρίο που διέθετε.

Διακρίνουμε αρκετά από τα νύν αλλά και διατελέσαντα μέλη της χορωδίας της Μητρόπολης.

Αλέξης Κατσαρός, αείμνηστος Κώστας Σκλάβος, καθηγητής Γιώργος Μουστάκης, Γιώργος Ντούνας, Νικηφόρος Κάντας κ.α.


Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ Ο ΜΥΘΟΣ...


Δύσκολο απόγευμα φίλοι μου ..

Ξημερώνει σε λίγο Αγ Σπυρίδωνος.Και όλο το Είναι μας μεταφέρεται στην Ροδοδάφνη του Αιγίου.Εκεί που ο Δάσκαλος τιμούσε τον Αγιο και την πατρίδα του ψάλλοντας στον πανηγυρίζοντα ναό..11 χρόνια απο τότε που έφυγε ένας αυθεντικός άνθρωπος,ένας χριστιανός πραγματικός,ένας μοναδικός καλλιτέχνης.Ηταν εκείνος που με τα χαρίσματα του αποτελούσε μια πραγματική όαση στην μιζέρια της σύγχρονης ελληνικής θρησκευτικής πραγματικότητας.Ηταν αυτός που δίδαξε με ανεπανάληπτο τρόπο σε όλους τους έλληνες και οχι μόνο το πως το ιερό γίνεται πάθος ,πώς η παράδοση πρόκληση για το καινούργιο,πώς το μόνιμο αναπάντεχο.Τα τρία παραπάνω στοιχεία που αναφέρω φίλοι μου αποτέλουν βασικά συστατικά του έργου του στην Μητρόπολη Αθηνών.Και οι σοβαροί μελετητές της σχολής που δημιούργησε μπορούν να καταλάβουν πολύ καλά τι σημαίνουν και πώς διακρίνονται στο έργο του...

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΔΑΣΚΑΛΕ

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

ΤΟ "ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ" ΧΕΡΟΥΒΙΚΟ (2)



Το "Χριστουγεννιάτικο" χερουβικό του Α' ήχου σε σύνθεση Κων. Ψάχου, όπως το ερμήνευε η χορωδία της Μητροπόλεως με τις συνηχητικές γραμμές - ισοκρατήματα του Ψάχου.

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΧΕΡΟΥΒΙΚΟ...

φωτό: βιτρό από τον Ναό του Αγίου Νικολάου Πράγας.
Το Χερουβικό του Α' ήχου σε σύνθεση Κων Ψάχου, το επονομαζόμενο και Χριστουγεννιάτικο όπως το ερμήνευσε η χορωδία της Μητροπόλεως υπό τη διεύθυνση του Σπύρου Περιστέρη τα Χριστούγεννα του 1963 !
Εκείνο τα παγωμένα πρωινό, στο ξημέρωμα των Χριστουγέννων, μετά από την μεγαλύτερη νύχτα, την καλύτερη νύχτα που έμελλε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας, από τα μεγάφωνα της Μητροπόλεως αντηχούσε το "Δεύτε είδωμεν πιστοί..." η φωνή του Περιστέρη που μας καλούσε σε μια διαφορετική μέθη. Σε μια μελωδική ανάταση έτσι ώστε κι εμείς να νιώσουμε έτοιμοι να δεχθούμε τον Ιησού, γεννηθέντα, εκεί. Στη φτωχική Βηθλεέμ...

Χερουβικό σε rapidshare
Χερουβικό σε gigasize