Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΒΡΑΧΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ 1959

Αποσπάσματα από την Ακολουθία του πανηγυρικού Εσπερινού του Αποστόλου Παύλου, στον ιερό Βράχο της Ακρόπολης, που πραγματοποιήθηκε το 1959 και συμμετείχε η χορωδία του βυζαντινού χορού υπό τη διεύθυνση του Σπύρου Περιστέρη, χοροστατούντος του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ.
το αρχείο σε .pdf

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

ΠΕΤΡΟΥ & ΠΑΥΛΟΥ 2006

Οι αίνοι και το Δοξαστικό των αίνων , από την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία που πραγματοποιήθηκε το 2006 στη Μητρόπολη Αθηνών, ιερουργούντος του Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου, με την ευκαιρία της εορτής των Αγίων Πέτρου και Παύλου.


από ΕΡΤ

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Δ' ΗΧΟΣ

Το Χερουβικό του Δ' ήχου σε σύνθεση Κ. Ψάχου, τα Λειτουργικά και το Άξιον εστί υπό Κυριαζή Χρυσοπολίτου, σε γραφή Ηλία Πουγούνια και Γ. Ντούνα αντίστοιχα,
όπως ερμηνεύονται στη Μητρόπολη Αθηνών.
Το αρχείο είναι σε μορφή .pdf

ΕΙΣ ΤΟ ΜΝΗΜΑ - ΣΤΙΧΗΡΟ Γ' ΗΧΟΥ

φωτο : πίνακας από το Μουσείο Βυζαντινών και μεταβυζαντινών εικόνων Βενετίας

Το Στιχηρό των αίνων του Γ' ήχου "εις το μνήμα" σε ερμηνεία από τον Σπύρο Περιστέρη με την αντίστοιχη πάρτα της χορωδίας, από την εμφάνιση στη Δυτική Γερμανία το 1975.


Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

"ΤΟΝ ΔΕΣΠΟΤΗΝ..." & ΤΟ Ε' ΕΩΘΙΝΟ

Ω τών σοφών σου κριμάτων Χριστέ! πώς Πέτρω μέν τοίς οθονίοις μόνοις, έδωκας εννοήσαί σου τήν Ανάστασιν, Λουκά δέ καί Κλεόπα, συμπορευόμενος ωμίλεις, καί ομιλών, ουκ ευθέως σεαυτόν φανεροίς; Διό καί ονειδίζη, ώς μόνος παροικών εν Ιερουσαλήμ, καί μή μετέχων τών, εν τέλει βουλευμάτων αυτής, Αλλ' ο πάντα πρός τό τού πλάσματος συμφέρον οικονομών, καί τάς περί σού προφητείας ανέπτυξας, καί εν τώ ευλογείν τόν άρτον, εγνώσθης αυτοίς, ών καί πρό τούτου αι καρδίαι, πρός γνώσίν σου ανεφλέγοντο, οί καί τοίς Μαθηταίς συνηθροισμένοις, ήδη τρανώς εκήρυττόν σου τήν Ανάστασιν, δι' ης ελέησον ημάς.
Η αρχαία φήμη " Τον Δεσπότην " σε σπάνια ηχογράφηση από φωνοταινία, περί τα τέλη της δεκαετίας '60 αρχές '70, καθώς και το Ε' εωθινό " Ώ των σοφών σου κριμάτων Χριστέ..." σε ηχογράφηση τέλη δεκαετίας '70 αρχες '80 .

Ευχαριστούμε τον φίλο του ιστολογίου Νίκο, ο οποίος μας απέστειλε το σπάνιο αυτό υλικό.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, «ο ιατρός ο αγαπητός», όπως τον αποκαλεί ο Απόστολος Παύλος, είναι ο συγγραφέας του «κατά Λουκάν» Ευαγγελίου και των «Πράξεων των Αποστόλων».(Σ.Σ.για τον απ.Λουκά ,ως συγγραφέα των Πράξεων ο κορυφαίος αρχαιολόγος και καθηγητής της Οξφόρδης ,dr William Ramsey έγραψε μεττά από πολύχρονες έρευνες και ανασκαφές ότι «πρόκειται για ιστορικό πρώτης βαθμίδας») Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και ανήκε στον χορό των εβδομήκοντα Αποστόλων του Χριστού. Ήταν στενός συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου και τον συνόδευσε στις περιοδείες του στην Τρωάδα, τους Φιλίππους, από τους Φιλίππους στα Ιεροσόλυμα και από την Καισάρεια στην Ρώμη. Επίσης, ήταν μαζί του και τις δύο φορές που εκείνος φυλακίσθηκε. Μάλιστα, κατά την δεύτερη φυλάκισή του, ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Β πρός Τιμόθεον επιστολή του ότι «Λουκάς εστι μόνος μετ' εμού»..
διαβάστε περισσότερα ....

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ Γ' ΗΧΟΥ ΦΩΚΑΕΩΣ

(φωτο: τοιχογραφία από τον πρόναο του Αγίου Μάρκου Βενετίας)

Η αργή Δοξολογία του Γ' ήχου - Φωκαέως, σε ζωντανή ηχογράφηση μέσα δεκαετίας '60 από τη Μητρόπολη Αθηνών.
(θερμές ευχαριστίες στον φίλο του ιστολογίου Ε.Δ.)

ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΨΥΧΗ...



Κλείστε τα μάτια, βουλώστε τα αφτιά αφεθείτε στη δύναμη της αύρας που πηγάζει μέσα από τη ψυχή σας. Πιστέψτε το, δεν είναι τα πάντα μαύρα και άραχνα σ' αυτόν εδώ το τόπο. Κανένας δεν μπορεί να σας κλέψει, ούτε να σας υποθηκεύσει το μεγαλύτερο φυλακτό που κρατάτε στη ψυχή σας...το ΕΓΩ σας...

Βγάλτε από τα σπλάχνα σας τη δικιά σας βουβουζέλα και φυσήξτε .δυνατά....τόσο δυνατά που να ξεσπαστεί και ο διπλανός σας από τη δική σας εκτόνωση. Κάντε τον να ζηλέψει και να κάνει και αυτός το ίδιο....

Πάρτε αναπνοή και συνεχίστε.... αγνοήστε τις φωνές των δελτίων, των αστέρων και των αστερίσκων....

Φτιάξτε το δικό σας νόημα για να ζείτε όμορφα....Κανείς δεν μπορεί να σας στερήσει το δικό σας νόημα....

Βγείτε ξανά στο δρόμο και πείτε ΚΑΛΗΜΕΡΑ στον γείτονα σας, έτσι όπως κάνανε και οι πρόγονοί μας. Να θυμάστε ότι κι εκείνοι περνούσαν δύσκολα...πολύ πιο δύσκολα από εσάς τώρα...

Μια απλή καλημέρα στον άγνωστο, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο τραίνο θα σας γεμίσει με διαύγεια και δροσιά....

Πιστέψτε το! Θα σας πει και ο άλλος καλημέρα γιατί έχει και εκείνος ανάγκη να το πει....
Δεν έχει σημασία αν η καλημέρα που θα ακούσετε θα είναι στα ελληνικά ή σε άλλη γλώσσα. Η αξία της κίνησης μετράει πρώτα από όλα....


Βγάλτε τα ακουστικά από τα αφτιά σας την ώρα που περπατάτε. Ακούστε τον θόρυβο της πόλης που σας περιβάλλει! Κάθε κόρνα από τα αυτοκίνητα σφυρίζει διαφορετικά, νιώστε αυτή τη διαφορετικότητα και απλά αφεθείτε στο σύνολο των ήχων. Είναι μια ορχήστρα που μαέστρος είναι ο καθένας σας ξεχωριστά....


Αφήστε για λίγο το καναπέ σας και το ίντερνετ, κάντε μια βόλτα στο βρώμικο πεζοδρόμιο της γειτονιάς σας και δείτε τις μαύρες νεραντζιές από τη σκόνη και το νέφος. Δείτε ότι πάνω τους έχουν και αυτές τον λαμπερό πορτοκαλί καρπό τους...Είναι η δικιά τους ψυχή που στέκει αγέρωχη όπως η δική σας...


Μη σταματάτε να φυσάτε τη βουβουζέλα δυνατά μέσα σας ακόμα και την ώρα που χτυπάνε δαιμονισμένα τα τηλέφωνα από τις τράπεζες για να σας υπενθυμίσουν πόσα χρωστάτε....
Ακόμα και την ώρα που το αφεντικό σας, σας απολύει από τη δουλειά σας.
Ακόμα και την ώρα που έρχονται να σας πάρουν τη περιουσία σας. Ναι! Ακόμα και αυτή τη δύσκολή ώρα... Μπορεί να θέλουν να σας κλείσουν το σπίτι....Ποτέ δεν έμαθαν όμως ότι το πραγματικό σπίτι είναι μέσα σας....
Είναι η ψυχή σας....αυτή που θέλει να ζήσει ακόμα και πάνω στα παγκάκια, ακόμα και με το συσσίτιο της εκκλησίας και του δήμου, ακόμα και με φαγητό απ' τα σκουπίδια....ακόμα και κάτω από τις γέφυρες...
Μην νιώθετε ότι δεν υπάρχει μέλλον....Αυτό θέλουν να πετύχουν κάποιοι για να σας υποτάξουν....Να πιστεύουν ότι σας τα πήραν όλα.....Διώξτε τους από τη ψυχή σας και κρατήστε την ανάσα σας και τους χτύπους της καρδιάς σας....
Ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να παραιτείται, υπάρχει για να διεκδικεί το νόημα της ύπαρξης του...
Καμαρώστε λοιπόν την όμορφη ψυχή σας....
Με τιμή
http://olaxrisima.blogspot.com/

ΟΡΘΡΟΣ ΗΝ ΒΑΘΥΣ

"Ὄρθρος ἦν βαθύς, καὶ αἱ Γυναῖκες ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμά σου Χριστέ, ἀλλά τὸ σῶμα οὐχ εὑρέθη, τὸ ποθούμενον αὐταῖς· διὸ ἀπορουμέναις, οἱ ταῖς ἀστραπτούσαις ἐσθήσεσιν ἐπιστάντες. Τί τὸν ζῶντα μετὰ τῷν νεκρῶν ζητεῖτε; ἔλεγον. Ἠγέρθη ὡς προεῖπε, τί ἀμνημονεῖτε τῶν ῥημάτων αὐτοῦ; Οἷς πεισθεῖσαι, τὰ ὁραθέντα ἐκήρυττον, ἀλλ' ἐδόκει λῆρος τὰ εὐαγγέλια, οὕτως ἦσαν ἔτι νωθεῖς οἱ Μαθηταί· ἀλλ' ὁ Πέτρος ἔδραμε, καὶ ἰδὼν ἐδόξασέ σου, πρὸς ἑαυτὸν τὰ θαυμάσια."

Το Δ' εωθινό σε ήχο τέταρτο, σε μια σπάνια ηχογράφηση από τη Μητρόπολη Αθηνών και τον Σπύρο Περιστέρη μέσα της δεκαετίας του '60.
Στην παρούσα ηχογράφηση, ο Περιστέρης ερμηνεύει το "κλασικό" εωθινό της "Ζωής" που περιλαμβάνεται στο Αναστασιματάριο.
(θερμές ευχαριστίες στον Ε.Δ για το ηχητικό που μας απέστειλε μέσω email)


Τὸ δοξαστικὸ τῶν Αἴνων, μᾶς πληροφορεῖ πὼς «ἦταν πολὺ πρωί, ὅταν οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες πῆγαν στὸν τάφο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ»· «Ὄρθρος ἦν βαθὺς καὶ αἱ γυναῖκες ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα σου, Χριστέ». Ἀλλὰ τὸ ἄχραντο σῶμα, ποὺ τόσο ἐπιθυμοῦσαν νὰ βροῦν, γιὰ νὰ τοῦ προσφέρουν ἐντάφιες περιποιήσεις, δὲν βρέθηκε. Καὶ εὑρίσκονταν σὲ ἀπορία καὶ ἀμηχανία ἕως τὴν στιγμὴ ποὺ δυὸ ἄγγελοι παρουσιάσθηκαν σ’ αὐτές, μὲ φορεσιές, ἐνδύματα ἀστραφτερὰ καὶ τὶς πληροφόρησαν: «Τί τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν ζητεῖτε; Ἠγέρθη ὡς προεῖπεν». Γιατί ἀναζητεῖτε τὸν Χριστὸ μεταξὺ τῶν νεκρῶν; Ἀναστήθηκε ὅπως σᾶς τὸ εἶχε πεῖ ὁ ἴδιος. Γιατί ξεχάσατε τὰ λόγια Του, Εὐαγγελίστριες τῆς Ἀναστάσεως;

Οἱ γυναῖκες διεκήρυτταν στοὺς Ἀποστόλους αὐτὰ ποὺ εἶδαν καὶ ἄκουσαν, ὅμως γιὰ τοὺς φοβισμένους Ἀποστόλους αὐτὴ ἡ εὐχάριστη εἴδηση καὶ διακήρυξη φάνηκε σὰν παραλήρημα, ἀπίστευτη. Ξεπερνᾶ λοιπὸν ὁ Πέτρος τοὺς φόβους καὶ τὶς ἀναστολές του καὶ τρέχει πρὸς τὸν τάφο καί, ὅταν εἶδε καὶ αὐτὸς ὅτι ἦταν κενός, δόξασε τὰ θαυμαστὰ γεγονότα καὶ τὸν Αἴτιο αὐτῶν, γυρίζοντας στὸ κατάλυμά του· ἀδελφοί· ἀκούσαμε τὸν Ἄγγελο νὰ ἐλέγχη τὶς Μαθήτριες τοῦ Κυρίου, γιατί ξέχασαν τὰ λόγια ποὺ τοὺς ἔλεγε, ὅταν ἦταν ἀκόμα στὴν γῆ· ὅτι δηλαδὴ μετὰ τὴν μαρτυρικὴ θυσία του θὰ ταφῆ καὶ θὰ ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν· «Τί ἀμνημονεῖτε τῶν ρημάτων αὐτοῦ;». Ὅμως δὲν ἦταν μόνο οἱ γυναῖκες ποὺ ξέχασαν «τῶν ρημάτων αὐτοῦ». Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἔπαθαν ὅλοι οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου. Μετὰ τὰ φοβερὰ γεγονότα τοῦ θείου Πάθους εἶχαν τόσο πτοηθῆ, ποὺ δὲν θυμόνταν τίποτα ἀπὸ τὶς θεϊκὲς ὑποσχέσεις καὶ προρρήσεις τοῦ Πάθους καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του.

Ἀλλὰ μήπως εἶναι μόνο αἱ Μαθήτριες καὶ οἱ Μαθητές, οἱ κατοπινοὶ Ἀπόστολοι, ποὺ ξεχνοῦν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας; Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ μᾶς· ὅταν ἔλθη στιγμὴ δοκιμασίας καὶ πόνου, ὥρα ζάλης καὶ πειρασμῶν, δὲν ἔχουμε ψυχραιμία καὶ καιρὸ νὰ θυμηθοῦμε «τῶν ρημάτων Κυρίου». Νὰ θυμηθοῦμε τοὺς λόγους Του «Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντέλειας τοῦ αἰῶνος»(Ματθ. 28, 20). Νὰ θυμηθοῦμε ὅτι «μεθ’ ἡμῶν ἔσεται ὡς ἄγκυρα ἐλπίδος, μέχρι τέρμα τῶν αἰώνων». Μὰ καὶ πόσα ἀκόμα δὲν ἔχει νὰ μᾶς πῆ γιὰ τὴν κάθε φάση καὶ περίσταση στὴν ζωή μας; Γιατί, ἀδελφοί, «νὰ ἀμνημονοῦμε» λησμονοῦμε ὅτι ὁ Κύριος μας παρατείνεται στοὺς αἰῶνες μὲ τὴν Ἐκκλησία Του, ὅτι ἡ Ἐκκλησία Του εἶναι τὸ δῶρο καὶ τὸ μέσο τῆς σωτηρίας μας; Γιατὶ νὰ ξεχνᾶμε ὅτι μὲ τὴν Ἐκκλησία Του εἶναι πάντοτε μαζί μας καὶ μᾶς εὐλογεῖ καὶ πάντοτε μᾶς χαριτώνει καὶ μὲ τὰ ἱερὰ μυστήρια μεταγγίζει τὴν λυτρωτικὴ χαρά, μὲ τὴν οἰκοδομὴ τοῦ θείου λόγου κτίζει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν στοργὴ καὶ μὲ ὅλα αὐτὰ στεργιώνει τὴν βεβαιότητα τῆς ἀναστάσεως καὶ ἐμπνέει ἐνθουσιασμὸ καὶ ἐλπίδα; Ριζώνει μὲ ὅλα αὐτὰ μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καὶ θεριεύει ἡ πίστη ὅτι «οὔκ ἐστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»(Πράξ. 4, 12). Εἶναι Αὐτὸς μόνος ὁ ὁποῖος ἀνέστη τριήμερος· Αὐτὸν προσκυνήσωμεν.

δανεισμένο από Ο.Γ.Χ.

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

ΚΑΤΑΜΕΤΡΗΣΗ... ΨΥΧΗΣ

Μετράμε τις μέρες μας σαν τα κουκιά στο σακούλι. Κάθε μέρα το ανοίγουμε και βλέπουμε με λαχτάρα τι αποκτήσαμε. Τα θέλω μας, για να μπορούμε να τα καταμετρήσουμε, τα έχουμε εγκλωβίσει σε ύλη και μόνο σε αυτή.
Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει, και όταν θα το καταλάβουμε θα είναι πλέον αργά, είναι ότι η ύλη δεν γεμίζει τα κενά της ψυχής. Ίσα- ίσα που τα ξεχειλώνει περισσότερο έτσι ώστε να κάνουμε την ψυχή μας στο τέλος πλαστική σακούλα super market. Όλο ανοίγουν τα κενά και όλο εμείς βάζουμε κουρέλια για να τα κλείσουμε.
Μέχρι που στο τέλος γινόμαστε οι..
ίδιοι το σακούλι με τα κουκιά.
Μέχρι που στο τέλος οι μέρες μας καταντάν βραβεία μια ανόητης και άνευ λόγου πορείας.




Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ 1925 - 1994

Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας, ο Μάνος Χατζιδάκις, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 στην Ξάνθη, «τη διατηρητέα κι όχι την άλλη, τη φριχτή, που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες», όπως έλεγε και ο ίδιος.

Ήταν γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι και της Αλίκη Αρβανιτίδου. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, το 1932, ο Μάνος Χατζιδάκις με τη μητέρα του και την αδελφή του εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα.

Εν τω μεταξύ, από τα τέσσερά του χρόνια έχει αρχίσει μαθήματα πιάνου με δασκάλα την Αλτουνιάν, γνωστή μουσικό της Ξάνθης, αρμενικής καταγωγής. Παράλληλα διδασκόταν βιολί και ακορντεόν.

Παγοπώλης και φορτοεκφορτωτής

Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, ο Μάνος Χατζιδάκις εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής, και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες ποτέ δεν ολοκλήρωσε.

Την εποχή εκείνη γνωρίζεται με καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και ο ακριβός του φίλος.



Γνωριμία με τον Κουν

Η πρώτη του εμφάνιση στα μουσικά πράγματα της χώρας γίνεται το 1944 με τον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» του Αλέξη Σολωμού στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Η γόνιμη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει 15 χρόνια, με μουσικές για παραστάσεις όπως: «Γυάλινος Κόσμος» (1946), «Αντιγόνη» (1947), «Ματωμένος Γάμος» (1948), «Λεωφορείον ο Πόθος» (1948), «Ο θάνατος του Εμποράκου» (1949) κ.ά.

Εν τω μεταξύ, το 1949 με μια διάλεξη του για το ρεμπέτικο τραγούδι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική ελληνική αστική κοινωνία.

Από το 1950 αρχίζει να γράφει μουσική για αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει «ντύσει» μουσικά την Ορέστεια, τη Μήδεια, τις Βάκχες, τις Εκκλησιάζουσες, τη Λυσιστράτη, τον Πλούτο, τις Θεσμοφοριάζουσες, τους Βατράχους και τις Όρνιθες.

Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη, ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος» με τη Νάνα Μούσχουρη.

Χατζιδάκις και σινεμά

Μεγάλο κεφάλαιο αποτελούν και οι μουσικές που συνέθεσε για σπουδαίες ταινίες του ελληνικού και του διεθνούς κινηματογράφου. Αναφέρουμε ενδεικτικά την «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντ. Μακαβέγιεφ, 1974), κ.ά.

Το 1960 κερδίζει το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή», τραγούδι το οποίο θα συμπεριληφθεί στα δέκα εμπορικότερα του 20ού αιώνα.

Ωστόσο, η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών τού χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θα αποδεχθεί ποτέ και θα τη μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.

Πνεύμα ανήσυχο, ο Μ. Χατζιδάκις χρηματοδοτεί το Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.

Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις πηγαίνει στις ΗΠΑ, όπου ανεβάζει στο Μπρόντγουεϊ με τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή» με τον τίτλο «Illya Darling». Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop music. Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών «Reflections» με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble.

Τo 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο», μέσα από το οποίο επιχειρεί να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής.



Η γέννηση του «Τρίτου»

Το 1975 αρχίζει η χρυσή εποχή του «Τρίτου». Γίνεται διευθυντής του κρατικού ραδιοσταθμού «Τρίτο Πρόγραμμα» (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, γίνεται σημείο αναφοράς.

Το 1989-93 ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων», για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε 20 συναυλίες και 12 ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με Έλληνες και ξένους σολίστ.

Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν διαρκώς παρών στην ελληνική δισκογραφία, με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ' τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά.

Μοναδικός, ιδιοφυής και αεικίνητος, ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.

πηγή: sansimera.gr

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ...

Ενα απο τα πιό κλασσικά μαθήματα της Βυζαντινής μουσικής γραμματείας, τονισμένο σε ήχο πλ. του Α' εναρμόνιο. Μάθημα που καθιστά τον Κωνσταντίνο Ψάχο, έναν απο τους σπουδαιότερους συνθέτες εκκλησιαστικής μουσικής στον κόσμο.
Η ερμηνεία απο τον μητροπολιτικο χορό είναι πραγματικά ανεπανάληπτη.