Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Κ ΨΑΧΟΣ


Ψάχος Κωνσταντίνος Α.
Από Musipedia

(Μέγα Ρεύμα Βοσπόρου 1866/69 - Αθήνα 1949).
Από τις διαπρεπέστερες φυσιογνωμίες της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, και όχι μόνο: βυζαντινολόγος, συνθέτης, παιδαγωγός, πρωτοψάλτης και θεωρητικός. Σπούδασε φιλολογία και θεολογία στη Χάλκη και μετά ασχολήθηκε με τη βυζ. εκκλ. μουσική (τη σπούδασε στην Κεντρική Ιερατική Σχολή Κων/πόλεως, με δάσκαλο τον Θ. Μαντζουρανή) την οποία και υπηρέτησε, αρχικά ως πρωτοψάλτης των κυριότερων ναών της Κων/πολης.
Διετέλεσε Α' δομέστικος στον Πατριαρχικό Ναό (3.5.1887-1891), με πρωτοψάλτη τον Γ. Σαρανταεκκλησιώτη. Κατόπιν, ήταν Α' δομέστικος του Ευστρ. Παπαδοπούλου (Παναγία του Πέραν). Το 1892 έγινε πρωτοψάλτης στον 'Αγιο Χαράλαμπο του Γραικικού Νοσοκομείου της Σμύρνης. Επέστρεψε στην Κων/πολη και το 1895 προσλήφθηκε ως πρωτοψάλτης του Αγιοταφικού Μετοχίου, εκεί όπου του δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσει πλήθος χειρόγραφα (και να αποκτήσει ορισμένα). Δίδαξε επίσης ανώτερα ελληνικά σε διάφορες Σχολές (όπως στο Παρθεναγωγείο του Αγιοταφικού Μετοχίου, όπου διορίστηκε το 1896). Το 1898 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του "Μουσικού Εκκλ. Συλλόγου Κων/πόλεως", του οποίου διετέλεσε ειδικός γραμματέας και τον υπηρέτησε δραστήρια ώς το 1902, οπότε και παραιτήθηκε οριστικά. Υπηρέτησε επίσης ως πρωτοψάλτης στους Αγίους Θεοδώρους Βλάγκας (1901-03) και στον Άγιο Νικόλαο Γαλατά (1903-04).
Το 1903 διορίστηκε με πρόταση του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ', ο οποίος πάντοτε του συμπαραστάθηκε θερμά, καθηγητής στην τότε ιδρυθείσα Σχολή βυζ. μουσικής του Ωδείου Αθηνών. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1904 και έκανε το πρώτο του μάθημα στις 23.9.1904. Έμεινε στο Ωδείο Αθηνών ώς το 1919, οπότε ίδρυσε δικό του Ωδείο με την επωνυμία "Ωδείον Εθνικής Μουσικής" (και το διηύθυνε ώς το 1922). Δίδαξε για λίγο και στην "Αθηναϊκή Μαντολινάτα". Προηγουμένως (1911) ο Ιωακείμ ο Γ' του απένειμε το οφφίκιο του "’ρχοντος εντίμου μουσικοδιδασκάλου και κληρικού της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας" και το 1912 ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δαμιανός Α' τον ονόμασε "Δικαιοφύλακα και Ιππότην του Παναγίου Τάφου". Αξιομνημόνευτο και το ότι στις 27.10.1922 έμεινε χήρος, χάνοντας τη γυναίκα του Ευανθία Αμερικανού (που είχε γεννηθεί το 1877 και είχαν παντρευτεί στις 4.9.1905, ενώ για τον γάμο τους συνέθεσε γαμήλια ωδή ο Δημ. Περιστέρης). Μέγας γνώστης της αρχαίας, της βυζαντινής και της νεότερης δημοτικής μουσικής, εργάστηκε με αξιοσημείωτο ζήλο «προς δόξαν» της παραδοσιακής ελλ. μουσικής. Επινόησε ειδικό όργανο, το Παναρμόνιον νέον (βλ. και «Εύειον Παναρμόνιον», με το οποίο ταυτίζεται) στο οποίο αποκρυστάλλωσε τον πλούτο των βυζ. μικροδιαστημάτων. Συνέλεξε δημοτικά τραγούδια από όλη σχεδόν την Ελλάδα (τα οποία κατέγραψε σε βυζ. και ευρωπ. σημειογραφία) και από αυτά δημοσίευσε πολλά σε ιδιαίτερες συλλογές (όπως: «Γορτυνιακά», «Πελοποννήσου», «Σκύρου», «Κρήτης»--στη Συλλογή του Ωδείου Αθηνών) και σε διάφορα μουσικά περιοδικά. Η ικανότητά του άμεσης καταγραφής αυτών των δημοτικών τραγουδιών (τόσο σε βυζ. όσο και σε ευρωπ. σημειογραφία) μετά από μία ή δύο ακροάσεις των φυσικών εκτελεστών τους (απλών χωρικών) εξέπληξε τον σε αρκετές περιπτώσεις αυτόπτη και αυτήκοο Αρμ. Μαρσίκ, ο οποίος (ακούγοντας τις φωνογραφήσεις και ελέγχοντας τις αντίστοιχες παρτιτούρες των δημοτικών τραγουδιών που περισυνελέγησαν στην Κρήτη, σε ταξίδι στο οποίο δεν μπόρεσε να συμμετάσχει) σημείωσε: «La notation des chansons de Cr`ete par M. Psachos est la plus fid`ele qu’ il me semble possible de re΄aliser, et elle donne bien le caract`ere de la couleur locale» («Η σημειογραφική αποτύπωση των κρητικών τραγουδιών από τον κύριο Ψάχο μου φαίνεται ότι είναι η πιό πιστή που μπορεί να καταγραφεί κι ακόμα αποδίδει επιτυχώς τον χαρακτήρα του τοπικού χρώματος--της τοπικής παράδοσης»). Ο Ψάχος συνέγραψε πολλά μουσικά βιβλία, με σπουδαιότερο την "Παρασημαντική" της βυζ. μουσικής (1917). Επίσης: "Λειτουργικόν" (1905), "Λειτουργία" (1909), "Λειτουργικοί ύμνοι" (1912) κ.λπ. Εξίσου λαμπρός κάτοχος της ασιατικής μουσικής, συνέγραψε αρκετά σχετικά έργα ("Ασίας Λύρα",κ.λπ.) για την ερμηνεία και την εν γένει υποστήριξη της Ελλ. Μουσικής. Γιά τον ίδιο σκοπό, έδωσε και αρκετές συναυλίες (εκκλ. μελών και δημοτικών τραγουδιών) διευθύνοντας βυζ. Χορούς που κατά καιρούς σχημάτιζε με μαθητές του. Από τον Μάρτιο του 1921 άρχισε να εκδίδει (με τον Εμ.Α. Πεζόπουλο) το μουσικό περιοδικό "Νέα Φόρμιγξ" (που κυκλοφόρησε ώς το τετραπλό τεύχος των 4 τελευταίων μηνών του 1922). Δημοσίευσε επίσης πάνω από 500 μελέτες και μουσικοφιλολογικά άρθρα (κυρίως στη "Φόρμιγγα" του Ι.Θ. Τσώκλη, η έκδοση της οποίας εν πολλοίς στηριζόταν επάνω του) μεταξύ των οποίων οξύτατες πολεμικές κατά της 4φωνίας και των υποστηρικτών της. Το τελευταίο του άρθρο ("Περί αρχαίας ελλ. μουσικής") γράφτηκε για την Εγκυκλοπαίδεια "του Ηλίου" (τόμος "Ελλάς", σελ. 1016-23). Συνέθεσε μουσική για αρχαίες τραγωδίες, όπως τα χορικά και λυρικά για τον "Προμηθέα" (ακούστηκαν στις Δελφικές Εορτές του 1927 και στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 1931), τις "Ικέτιδες" (Δελφικές Εορτές του 1930), τις "Φοίνισσες" (εκτελέστηκε από χορωδία τον Αύγουστο 1934 στην Αθήνα), τον "Οιδίποδα"κ.λπ. Συνέθεσε επίσης πολλά έργα για ορχ. και χορωδία ("Μ. Προκείμενον", "Απόκρεω", "Χριστουγεννιάτικη φαντασία", "Ανάστασις", κ.λπ.). Απέδωσε με ευρωπ. μουσική (μέσω ειδικής ορχ.) πολλές συνθέσεις βυζ. και δημοτικής μουσικής (και σε συναυλίες στη Γερμανία). Διοργάνωσε συναυλίες και εκδηλώσεις ελλ. μουσικής, διαλέξεις, ανακοινώσεις, δημοσιεύσεις στον ελληνικό και ξένο τύπο και αναγνωρίστηκε διεθνώς ως αυθεντία σε ζητήματα παρασημαντικής. Διετύπωσε πρώτος τη γνώμη ότι ο αρχαίος «δώριος τρόπος» αντιστοιχεί προς τον ειρμολογικό Δ' Ήχο της βυζ. μουσικής. Συστηματοποίησε τον τύπο της αρμονικής συνήχησης των μελών της βυζ. μουσικής με την καθιέρωση γραπτής (απλής ή διπλής) συνηχητικής γραμμής (πολλαπλοί ισοκράτες). Μελοποίησε μάλιστα Λειτουργία με 2 συνηχητικές γραμμές. Εργάστηκε για την επιβολή του τονικού ρυθμού της βυζ. μουσικής (που πρώτος αυτός παρατήρησε). Συνέθεσε διάφορα έργα (όπως: «Αγρυπνίας εσπερινός», κ.λπ.).Τέλος, κατέλιπε πολυτιμότατη βιβλιοθήκη περίπου 4.500 τόμων (αληθινό μουσείο σπανίων βιβλίων, μουσικών εκδόσεων, χειρογράφων και κωδίκων βυζ. μουσικής κάθε Εποχής) που σήμερα (1996) μετά από πολλούς "ηξεισαφιξεισμούς" της Πολιτείας αποτελεί ευτυχώς "θησαυρό" του Μουσικού Τμήματος του Παν/μίου Αθηνών. Παράλληλα, δίδαξε πλήθος διακεκριμένων μαθητών. Mεταξύ αυτών και τους (αλφαβητικά): Μ. Θεοχαρίδη, Χ. Δαλάκο-Θεοχαρόπουλο, Δ. Κουτσογιαννόπουλο, Ι. Μαργαζιώτη, Δ.Χ. Μαυρόπουλο, Ι. Παναγιωτόπουλο (ή Κούρο), Κ. Πανά, Ν.Γ. Παππά, Σπ. Περιστέρη, Κ.Γ. Πολένα, Π. Στωϊκίδη, Τρ.(ή Σιούλη) Τάμπα, Α. Τράκα, Θ. Χατζηθεοδώρου, Ν.Α. Χρυσοχοΐδη, κ.ά. Ο Ψάχος χαρακτηρίστηκε όχι άδικα, ως "το μουσικό αντίβαρο" στην προσπάθεια των «ευρωπαϊστών» για την εισαγωγή της 4φωνίας στους ναούς της Ορθοδοξίας. Ωστόσο (κατά τον Γ. Φιλόπουλο) στον αγώνα εναντίον των μουσικών του αντιπάλων, πολλές φορές παρεκτράπηκε σε μεθόδους που δεν περιορίζονταν στα επιστημονικά επιχειρήματα, αλλά προχωρούσαν σε προσωπικές ύβρεις, ειρωνείες και διαβολές (όπως συνέβη λ.χ. στη διαμάχη του με τον Ελισαίο Γιανίδη, όταν ατυχώς χρησιμοποίησε εκφράσεις του τύπου: «Εκείνοι που καταγίνονται με την εναρμόνιση είναι "Ζωΐλλοι", είναι "χελώναι θρασύδειλοι", έχουν σκοπούς "υπούλους και πονηρούς", εργάζονται "καθ’ ον τρόπον οι μαλλιαροί, οίτινες υπό το προσωπείον της διαδόσεως και επικρατήσεως ζώσης γλώσσης υποσκάπτουσι τα θεμέλια.... επιτηδείως πλανώμενοι ή από σκοπού προσπαθούντες....», κ.λπ. ή στην αντίθεσή του με τον Γ. Νάζο--τον οποίο κάποτε επανειλημμένα υπερασπίστηκε και επαίνεσε, ενώ στη συνέχεια δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει στη «Νέα Φόρμιγγα» με την πρόταση: «Ο ουδεμίαν προς την μουσικήν συνάψας σχέσιν»...). Με τον τρόπο αυτό «...τον δύσκολο, δύστροπο, απόλυτο και εριστικό» (Απ. Βαλληνδράς) δημιούργησε εχθρούς, ακόμα και μεταξύ των θαυμαστών και "συμπολεμιστών" του. Το ότι δε, δεν διέθετε πλέον την κατάλληλη φωνή για να ψάλλει ο ίδιος και έτσι να καταλάβει αναλόγιο κεντρικής εκκλησίας (από το οποίο θα μπορούσε να επιμορφώσει τους μαθητές της "Σχολής" του) επέτεινε τις επικρίσεις εναντίον του και ανάγκασε τον δεινώς βαλλόμενο και κατ’ εξοχήν υβριζόμενο από τον Ψάχο Ι. Σακελλαρίδη να τον ονομάσει «μετακληθέντα δάσκαλο της ρινοφωνίας, που αντί για ιεροψάλτες παρουσιάζει αμανετζήδες» ("Ελληνικόν Μέλλον", 15.11.1938). Παρ’ όλα αυτά, ο Κων/νος Ψάχος υπήρξε κορυφαίος θεωρητικός της ελλ. μουσικής` μια εθνομουσικολογική προσωπικότητα παγκόσμιας απήχησης--κάυχημα ενός Έθνους, που δυστυχώς αθέτησε τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει με τους εκπροσώπους του προς αυτόν (ο οποίος σημειωτέον είχε ξοδέψει όλη του την περιουσία για αγορές βιβλίων και μουσικών χειρογράφων) και αρνήθηκε να του καταβάλλει μηνιαίως το υπεσχημένο ευτελές ποσό "δίκην συντάξεως"...Κάποτε (1932) ο τότε υπουργός Παιδείας Γ. Παπανδρέου τον διόρισε "μουσικό επόπτη" των ναών (με βαθμό γραμματέως Α'). Όμως κατόπιν, ο σοφός και μουσικότατος αυτός Έλληνας αφέθηκε στάσιμος επί σειρά ετών στον ίδιο βαθμό και πέθανε (τυφλός και λησμονημένος) χωρίς ποτέ είτε να προαχθεί τιμητικά σε δ/ντή είτε να προσληφθεί ως καθηγητής στο Παν/μιο σε ειδικά θεσπισμένη γι’ αυτόν έδρα εθνομουσικολογίας (παρά τις σχετικές επίμονες προσπάθειες του Μ. Καλομοίρη) είτε τέλος (όπως θα εξυπακουόταν σε όποια ευνομούμενη Πολιτεία) να εκλεγεί Ακαδημαϊκός, ως ελάχιστη ηθική ανταμοιβή για την κολοσσιαία εθνική του προσφορά, από την οποία ακόμα αντλούμε φως και ελπίδα (βλ. και Περιστέρης Δημ.).
Πηγές:
Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001
___________
Μετά το βιογραφικό του Δ Περιστέρη παραθέτουμε και το βιογραφικό του δασκάλου του.
Σιγά σιγά ξετυλίγουμε μια καλλιτεχνική και πνευματική διαδρομή που βρήκε κορύφωση στόν Σπυριδωνα Περιστέρη...
Μέσα στα ιστορικά πλαίσια που εξετάζουμε ένα καλλιτεχνικό ρεύμα κάποιες πιθανές ιδιορυθμίες στόν χαρακτηρα τών πρωταγωνιστών περνάνε σέ δευτερη μοίρα ,αφου αυτό που μένει απο την διαδρομή μας στήν ζωή είναι τό έργο ενός εκάστου ..

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΙΛΙΝΟ


Στιγμές περισυλλογής... Δεν χρειάζονται πολλά λόγια,η φύση με το κάλλος της σε μαθαίνει στην σιωπή...

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

ΑΝΑΠΟΛΩΝΤΑΣ...







Μεγάλη εβδομάδα δεκαετιας 70....Απίθανος

ΕΔΩ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ Ο ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ





Μελαγχολικό αυτό το ξημέρωμα στό Α νεκροταφείο ...10 χρονια πέρασαν κιόλας..Και σε αυτό το πρωινό προσκύνημα μόνη παρηγοριά η επαγγελία του Μόνου Αψευδους...ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΝΕΚΡΩΝ

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ



12-12-08...Εις μνημόσυνον αιώνιον ενός μεγάλου καλλιτέχνη.
Ενός υπέροχου ανθρώπου πού τόσο αγαπήθηκε.
Εσπερινός Αγ Σπυριδωνος από την γενέτειρα του, Ροδοδάφνη Αιγιου.
Αποσπάσματα από τά Ανοιξανταρια Ραιδεστηνού ,Κύριε Εκέκραξα σε ηχο Πλ Α΄, προσόμοια και ενα εκπληκτικό δοξαστικό σε ήχο Α΄ .
Αλησμόνητη η μονωδία στο ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΣΟΦΕ...Αιωνία του η μνήμη...

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Τα πάντα κατελύθησαν και δεν υφίσταται πια κράτος.Όλες οι εξουσιαστικές δομές κατηργήθησαν,όλα τα ΕΓΩ συνετρίβησαν.
Επικρατεί χάος και ειρήνη, ένταση και γαλήνη τίποτα δεν είναι το ίδιο πιά.Φωτιές παντού, πυρακτωμένες καρδιές που αναφλέγονται απο τόν μανικό Εραστή.
Τα παιδιά καίνε τους νόμους,είναι άχρηστοί βλέπεις.Παντού βασιλευεί η αγάπη ο έρωτας η ειρήνη .ΥΜΝΟΣ Η ΖΩΗ ΟΛΗ..
Δεν άρχει κανείς γιατί κανένας δεν άρχεται.. Μόνο αγάπη...
Και ο Αλέξης να συνεχίζει την σαββατιάτικη βόλτα του αμέριμνος ήσυχος ελεύθερος από όλα...

ΕΝΑ ΘΗΡΙΩΔΕΣ ΕΓΩ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΕΝ ΨΥΧΡΩ

ΑΘΗΝΑ 08-12-2008.... Εδώ που γεννήθηκε η Δημοκράτια ,εδώ που πραγματοποιήθηκαν υψιστα κορυφώματα τέχνης ,εδώ που ακούστηκε για πρωτη φόρα η λέξη Εκκλησία ,εδώ που το δειλινό ειναι μεταφυσική ,εδω που ο Πολιτισμός συναντά τον Θεό ,εδω που .... !!!
Και τώρα τι αραγε????Η Αθηνα αντέχει αλλα κλονίζεται .Κλονίζεται από την βλακεία μας, την μιζέρια μας, την κατάντια μας.
Ένα θηριώδες ΕΓΩ βυθίζει την Αθηνα και ολη την χώρα σε κρίση,ξεσπώντας εναν τερατώδη εγωισμό σε εναν 15χρόνο.... Η επηρμένη οφρύς του βύθισε στον θάνατο οχι μόνο μια οικογένεια αλλα και μια ολόκληρη χώρα.
Και είναι ένας απο τους πολλούς μα πάρα πολλούς που υπάρχουν και που η εκάστοτε εξουσία που διαθετουν τους ταιζει τα υπερτροφικά τους ΕΓΩ.
Ενα ακόμα έγκλημα από τούς προστάτες τών ηθών και της ευπρέπειας..

http://rapidshare.com/files/171456242/kapote_8ar8oun.mp3

Απ'τον "Ασυμβίβαστο" Παύλο Σιδηρόπουλο του 1979...

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ

Δημήτριος Γ. Περιστέρης
Από Musipedia

(Παλαιορόφορο Πρέβεζας 1855 - Ροδοδάφνη Αιγίου 1951).
Σημαντική μορφή στην ιστορία της Ελλ. Μουσικής: μουσικός, ιατροφιλόσοφος, εθνομουσικολόγος και ιεροψάλτης με πολύπλευρη προσφορά. Μαθήτευσε στον πατέρα του ιερέα Γεώργιο Περιστέρη και στον `Ανθιμο τον Εφεσιομάγνη. Εγκαταστάθηκε το 1890 στη Ροδοδάφνη Αχαΐας (Μουρλά) από όπου ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη συλλογή δημοτικών τραγουδιών, δημοσιεύοντας μερικά σε ειδικά περιοδικά και καταγράφοντας πλήθος άλλα με βυζ. σημειογραφία. Για την εθνωφελέστατη και πρωτοποριακή αυτή εργασία συνεργάστηκε με τον πρωτοψάλτη και μουσ/δάσκαλο Αριστείδη Βασ. Σπυρόπουλο. Συνδέθηκε στενά με τον { Ψάχος_Κων/νος_Α.Κ. Ψάχο} (τον οποίο και στεφάνωσε το 1905 με την Ευανθία Αμερικάνου, συνθέτοντας και γαμήλια ωδή). Το 1910 υπήρξε υποκινητής και οργανωτής της ομάδας καταγραφής δημοτικών τραγουδιών του Ωδείου Αθηνών (Ψάχος, Νάζος, Μαρσίκ). Υπήρξε επίσης επιστήθιος φίλος πολλών διάσημων διεθνών προσωπικοτήτων της Εποχής του (των: Ελ. Βενιζέλου, Ροκφέλλερ, Αλ. Σβάιτσερ, Αγγ. Σικελιανού, Αλ. Φλέμινγκ, κ.ά.)` διηγούνται μάλιστα (για του λόγου το αληθές, έχουμε δει σχετικές φωτογραφίες στο Αρχείο του Χρ. Σπυρόπουλου) ότι η περίφημη συνάντηση Ροκφέλλερ και Φλέμινγκ (20.9.1931) κατά την οποία ο Αμερικανός μεγιστάνας απεφάσισε να χρηματοδοτήσει τις έρευνες του `Αγγλου γιατρού για την πενικιλλίνη, έγινε στη Ροδοδάφνη Αιγιαλείας(!). Συνέθεσε σχολικά άσματα (όπως: «Σε φουντωμένο δένδρου κλωνάρι», «Ψυχή μου, ω ψυχή μου ανάστατη καθεύδεις», «Της εξοχής πουλάκια στου δέντρου τα κλαδάκια», «Την ζωήν σου αν ποθείς ευτυχής να ζήσεις», κ.λπ.), διάφορες ωδές και μελοποιήσεις. Επίσης συνέγραψε μελέτες και πραγματείες για την Ελλ. Μουσική. Πολλά από τα τραγούδια του μεταγράφηκαν στην ευρωπ. μουσική. Τάχτηκε εναντίον της πολυφωνικής δυτικής ψαλμωδίας, δημοσιεύοντας το 1922 στο περιοδικό "Νέα Φόρμιγξ" άρθρο με τίτλο "Ἡ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις εἰσαχθεῖσα τετράφωνος εἶναι καινοτομία ἀντεθνική ". Στους μαθητές του, μεταξύ άλλων, και οι: Αν. Θεοχαρόπουλος, Χριστόφορος (Χρήστος) Σπυρόπουλος, Ζωγράφος Σταθακόπουλος, κ.ά. `Επαιζε διάφορα όργανα (βιολί, μαντολίνο, κιθάρα και πανδούρα) διδάσκοντάς τα στα 9 παιδιά του, ένα από τα οποία έμελλε να τιμήσει εξαιρετικά τη μουσική της πατρίδος του (πρόκειται για τον διαπρεπή πρωτοψάλτη και μουσ/δάσκαλο Σπυρίδωνα Δ. Περιστέρη).

ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΕ ΓΙΑ ΝΑ ΓΑΛΟΥΧΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΕΙΛΕΙ Ο ΣΠΥΡΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ.ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΓΙΓΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ.ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑ...ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΠΙΣΤΕΥΩ.ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ,ΨΑΧΟΥ,Δ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΘΟΥΜΕ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ.ΕΠΙΤΡΕΨΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΝΟ.ΤΕΛΙΚΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΗς ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΑ.ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΟΝΟΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΑΠΟ 2 ΣΧΟΛΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.ΦΘΑΝΕΙ ΠΙΑ ΑΥΤΗ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Το περίφημο "Αξιον Εστίν"του Ανωνύμου σε ήχο πλ.Δ'


Το περίφημο Άξιον Εστί του Ανωνύμου σε ήχο πλ.Δ' όπως ακριβώς το ερμήνευε ο Σπύρος Περιστέρης με το χορό του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών. Η συνηθέστερη βάση ήταν ο Mi(Βου). Χαρακτηριστική θέση "...και ενδοξοτέραν..." με τις συνηχητικές γραμμές του Κ. Ψάχου και τα ισοκρατήματα όπως ακριβώς τα απέδιδαν οι ισοκράτες της εποχής.

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΕΠΙ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Απολαύστε την Ακολουθία της Αναστάσεως από τον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών το έτος 1975 όπως την μετέδιδε το Α' πρόγραμμα(από τα μεσαία κύματα) με τον ανεπανάληπτο σχολιασμό του Δημοσιογράφου Αντώνη Πυλιαρού.(υγ. οι φωτο είναι από την Ακολουθία της Αναστάσεως το έτος 1984).



ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΔΕΙΛΙΝΟ


ερωτικη η ωρα του δειλινου..λιγο πριν την Γεννηση και αυτη η καταχνια σε οδηγει σε μονοπατια της καρδιας ανεξιχνιαστα...ΦΩς ΙΛΑΡΟΝ

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ


Μόλις δημιουργηθηκε ενα ιστολογιο για τον μεγαλο πρωτοψαλτη του αιωνα μας.κυριος σκοπος η παρουσιαση του εργου του της προσωπικοτητας του καθως και των συνεπειων που ειχε το εργο του στον Καθεδρικο Ναο των Αθηνων για τα θεολογικα ρευματα της εποχης.Στην διαθεση μας υπαρχουν ανεκτιμητες και σπανιες ηχογραφησεις του δασκαλου τις οποιες θα τις προβαλλουμε απο το ιστολογιο.Δεν σκοπευουμε να δημιουργησουμε ενα ακομα ψαλτικο ιστολογιο αλλα να προβαλλουμε το εργο του Σπυρου Περιστερη ως ενα απο τα κυρια πολιτιστικα δρωμενα των δεκαετιων που περασαν και που ερχονται.ολα ξεκινησαν τον Απριλιο του 1951 και τιποτα δεν εχει τελειωσει παρα τον θανατο του δασκαλου στις 14 Σεπτεμβριου 1998...