Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Καλέ μου άνθρωπε... καλό μου παιδί...

Κι έρχεται η στιγμή που, άνθρωποι που μας «σημάδεψαν» στη ζωή, μας εγκαταλείπουν. Για το «ταξίδι τ’αλωτινό... το απ’ αλλού φερμένο». Για τη «γειτονιά των Αγγέλων», όπως λέει ο λαός.
Όσο κι αν η παρατεταμένη νοσηλεία γίνεται απήχημα «κακών», εν τούτοις η ανθρώπινη μας φύση, δεν θα συμβιβαστεί ποτέ με τον θάνατο.


Η έμφυτη τάση του ανθρώπου να ψάχνει πρότυπα και συναισθηματικά «λιμάνια», τον κάνει όμαιμο και σύσσωμο αυτών που, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, τον «αγγίζουν». Αν θέλετε... τον εκφράζουν.
Ο «ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ», μάς δίδαξε.
Ο απλός Έλληνας του μόχθου, του αγώνα, της επανάστασης και της ανάγκης για επιβίωση βρήκε τον εκφραστή του στο πρόσωπο του Θανάση Βέγγου.
Τί κι αν η εκδικητικότητα του τότε κράτους για τις αριστερές του πεποιθήσεις και καταβολές τόν οδήγησε, στον κατ' ευφημισμόν «νέο Παρθενώνα», στη Μακρόνησο, ο νεαρός τότε Βέγγος, εξώριστος, βίωσε τον εξευτελισμό, έμαθε να υπομένει, υιοθετώντας την αξιοπρέπεια ως στάση ζωής γνωρίζοντας ταυτόχρονα τη συντροφική αλληλεγγύη.
Η ευαισθησία της ψυχής του σε συνδιασμό με την μαχητικότητα της ανάγκης για επιβίωση, η ανιδιοτελής προσφορά στον συνάνθρωπο, το χαμόγελο και η χαρά της ευτυχίας όταν αντίκρυζε χαμογελαστά πρόσωπα, είναι μερικά από τα χαρίσματα – τάλαντα του Θανάση Βέγγου.


Μεγάλες προσωπικότητες πολλές ανέδειξε ετούτος ο τόπος. Ο Βέγγος, όμως, είχε μια αξιοσημείωτη διαφορά. Έγινε ο «δικός μας άνθρωπος». Κατάφερε να γαληνέψει καρδιές πονεμένες, να ενεργοποιήσει τις ευαίσθητες χορδές μας που οι δυσκολίες και η καθημερινότητα τις είχαν σε λήθαργο, κατάφερε να μας περάσει το μήνυμα της αισιοδοξίας στη βιοπάλη. Κάτι που ο Χριστιανικός Λαός το έχει συνδέσει με την αύρα της Μεγάλης Παρασκευής και την προσμονή – υπόσχεση της Αναστάσεως.
Ελάχιστος φόρος τιμής και σεβασμού στον «καλό μας άνθρωπο».
Θα μας λείψει...
Αιωνία του η μνήμη.